Enerji politikaları son yüzyıl içerisinde hemen her ülkenin ekonomik ve siyasi politikalarını doğrudan etkilemiş; özellikle ülkelerin nüfusu, sanayi kapasitesi, ulaşım ihtiyacı arttıkça enerji kaynaklarına olan ihtiyaç artış göstermiştir. Bu durum ise hükümetleri, enerji ihtiyacının sürdürülebilir bir şekilde karşılanabilmesi için politikalar üretmeye teşvik etmektedir. Son 20 yıla kadar enerji politikaları fosil yakıtların arz ve talebi, nükleer enerji kullanımı ve enerji arz güvenliği gibi konuları içerirken,  yaşanan çeşitli gelişmeler yenilenebilir enerji politikalarını da gündeme getirmiştir. Enerji arz güvenliği sorunları, fosil yakıtların dünya genelinde heterojen bir dağılım göstermesi, iklim değişikliği, küresel ısınma, hava kirliliği ve çevresel felaketler gibi unsurlar, ülkelerin sürdürülebilir ve temiz bir enerji politikası geliştirebilmesini zorunlu kılmaktadır. Sürdürülebilir ve temiz enerji politikalarının başat aktörü yenilenebilir enerji kaynaklarıdır. Fosil yakıtlara kıyasla dünya genelinde homojen bir dağılım gösteren bu kaynaklar hemen her ülkede değerlendirilmeye başlanmıştır. Bu ülkeler içerisinde AB ülkelerine kıyasla yenilenebilir enerji politikalarına geç başlayan Çin, uyguladığı politikalar ve ilgili alana yönelik yatırımlarla son yılların lider ülkesi olmayı başarmıştır. Bu çalışmada, Çin’de 2006 yılında yürürlüğe giren Yenilenebilir Enerji Kanunu (YEK) ile başlayan hukuki, politik ve ekonomik süreç ele alınacak ve uygulanan politikaların yenilenebilir enerji kaynaklarının kullanımı ile yatırım hacmi üzerindeki etkisi analiz edilmeye çalışılmıştır. Çalışmanın sonuçları, Çin’in, son 15 yıl içerisinde uyguladığı enerji politikalarının, hukuki düzenlemelerin ve teşvik sisteminin yenilenebilir enerji alanında Çin’i lider ülke konumuna taşıdığı ve yapılan düzenlemelerin kapasiteyi arttırdığını ortaya koymaktadır.