Emniyetli ve konforlu bir demiryolu ulaşımın sağlanması için, hat yatağı imalatının oturma ve ondülasyonlara yol açmayacak şekilde oluşturulması gerekmektedir. Özellikle sanat yapıları ile zemin geçişlerinde farklı oturmalar oluşabilmektedir. Bu oturmalar ise konfor ve seyrüsefer açısından sorunlar oluşturabilmektedir. Bu çalışmada, sanat yapıları ile dolgu arasındaki geçişler değerlendirilmiştir. Bu amaçla uygulamada en çok kullanılan Alman ve Fransız modelleri kullanılmıştır. Yaklaşım dolgu modellerinin, altındaki kaya, kum ve kil birimlere göre davranışları sayısal yöntemle incelenmiştir. Bu amaçla, sanat yapısından belli bir uzaklıktan itibaren 9 metrelik dolgu yüküne göre sonlu elemanlar yöntemi (FEM) kullanan Plaxis 2D V. 8.2 bilgisayar programı kullanılarak yapılmıştır. Analiz sonuçlarına göre, dolgu tipinden çok dolgularının altındaki zeminlerin önem taşıdığı, rijit ortamlarda yaklaşım dolgu tipinin çok önemli olmadığı buna karşın plastisitesi yüksek ortamlarda ise Alman yaklaşım dolgu modeli tipinin Fransız dolgu tipine oranla nispeten daha yüksek performans gösterdiği sonucuna varılmıştır.